Iedere mens heeft zo zijn gewoonten. Zolang dat een individueel gebruik blijft is het amper een traditie te noemen, maar eerder een eigenaardigheid. Van traditie kun je spreken als het gaat om een gewoonte die mensen er samen op nahouden. Traditie wordt met andere woorden gedragen door een gemeenschap en haar leden geven deze gecultiveerde gewoonte door. Dat hoeft overigens niet eens bewust te gebeuren.
Een levende traditie is waardevol: ze verbindt mensen en is per definitie niet statisch, maar verandert met de tijd mee. Traditie heeft bij velen jammer genoeg een zweem van oubolligheid. Dat is niet terecht want als het goed is wordt niet de as bewaard, maar het vuur doorgegeven.
Traditie is ingebed in het leven van alledag en hoort daarom tot het domein van volkscultuur. De IJsselacademie wil mensen bewust maken van het immaterieel erfgoed van de streek. Nauw verbonden met taal en geschiedenis vormt traditie dan ook een vanzelfsprekend onderdeel van onze werkzaamheden.
|
