Tekst van de maond
juli 2008
Frouk Alice Weijs
Water- of luchtbedde?
Uut: Löslaoten
(te verschienen)
Water- of luchtbedde?
"Jongens, gaon jullie de zolder ies op. Zuuk veur de vekansie de beide luchtbedden even op en pomp ze maar op. Ien van beiden is namelijk lek. En ik wil er veur de zekerheid toch iene meenemen in het appartement. Stel oe ies veur dat ze gien extra bedde eregeld hebben."
Disse opdracht klinkt simpel, maar het is in praktijk een niet te vermijden geheister: wie mag de zolder op, wie mag de bedden mit de compressor oppompen, wie mut ze weer leeg laoten lopen en wie mut het lekke bedde weer oprumen? Ie zien wel waor het woortien 'mag' overgaot in 'mut'.
Ze krijsen er op lös, meppen mekare bi'jkans mit het goeie luchtbedde op de harsens um daornao hun viefjaorige zussien mit al het wark te laoten zitten: "Wi'j gaon weg, ie doen 't maar".
't Is niet anders, ik brulle een paar oren van dovemansheufden of, proppe de vingers in mien eigen en gao verder mit het regelen van het vekansie-inpak-gebeuren. Veule is het gelukkig niet, want wi'j gaon nur een appartement. Dat appartement hef in ieder geval twee slaopkamers: iene veur ons en iene veur de kienders. In de slaopkamer van de kienders staon twee bedden, een ienpersoons en een tweepersoons. En dat is ien bedde te weinig. Netuurlijk heb ik wel een apart bedde an-evraogd, maar ja, ie weten maar nooit of het allemaole goed kump. Vandaor dus dat luchtbedde.
Klinkt simpel maar. wie van de vier kienders slöp er in welk bedde?
"Ik gao niet op het luchtbedde heur, ik bin de oldste, ik gao op het ienpersoons bedde slaopen."
"O, dat is niet eerlijk, ìk wil ok alleen liggen!"
"Ja, how ies even, ìk gao alleen liggen, want ie stinken as een gierputte!"
"O, dat is niet waor, ie liggen altied mit de mond lös te ronken!"
"Now, veurig jaor kreup ìe boven op mi'j, dat zal lekker wezen!"
"Mamme, zeg ies dat ik alleen mag liggen!"
"Nee, mam, ik bin now ies an de beurte!"
En dan neem ik een besluut: het wiefien op het luchtbedde, de oldste op het ienpersoonsbedde en de andere twee naost mekare. Klaor, basta. Mit de vingers in de oren loop ik weg.
De nacht veurdat wi'j vertrekken spreid ik in bedde mien bienen nog even goed uut. Wi'j hebben een lekker bried en stevig bedde, mit de juuste uuthollingen overdwars veur mien rugge, de juuste man naost mi'j mit het juuste snörkgeluud. Ik geniete er nog even van, want hiernao is het zeuven nachten in een vremd bedde.
As wi'j de volgende dag ankomen in ons appartement is de verrassing groot: der stöt een zesde bedde klaor!
"Die is veur mi'j mamme, ik zag hem het eerst!"
"Niet, ik wil hem!"
En weer neem ik een besluut: hi'j is veur het wiefien, want die zol op het luchtbedde.
Mit mien oren vol figuurlijke vingers begun ik alvast de eerste spullegies uut te pakken.
Mit het zwiet veur de kop heistert mien man de rest van onze spullen nur binnen en valt, naodat ik ons bedde op-emaakt hebbe, er uutgeput bovenop. Hij deint nog wat nao, spreidt zien bienen en kek mi'j genietend an: "Goed bedde, Frouk, lekkere vering!"
As de vermuuide kienders 's aovends nur bedde gaon, valt het wiefien al snel in slaop. De beide jongens in het grote bedde niet, die wörstelen mit wereldproblemen: "Ik vule oen bienen, gaot ies an de kante!"
"Ik kan oen heufd zien, dreit oei es umme."
"Kiek mi'j niet zo an en doet oen mond ies dichte."
"Mamme! Ik kan zo niet slaopen, doet ies wat!"
En dan doe ik wat: ik pakke twee reservekussens uut de kaste, rolle ze op en doe der twee elastieken um hin. Ik plante het zakien tussen de beide schreeuwheufden zodat ze mekare in ieder geval niet meer zien. Veur de rest van het lichamelijke contact heb ik ien opmarking: "De eerste die now nog lig te mauwen gaot veur de rest van de vekansie op de grond liggen!"
Tegen een ure of elf duken mien man en ikke ok in ons vekansiebedde.
Mit een sneltreinvaart dommele ik in. Tot ik midden in de nacht wild schuddend wakker wörre. Ik schiete metiene in de paniek: der is een aardbeving an de gang! Snel, de kienders mutten der uut! Wegwezen hier!
Ik probere mien man wakker te roppen, maar die dreit zich nog ies luud smakkend umme. En weer lig ik te schudden as een wilde. Lieve tied, straks gaon wi'j nog dood!
Het kan mien man allemaole niks schelen, hi'j dreit zich gewoon weer umme. En dan zie ik het: hi'j dreit zich niet normaal umme, nee, hi'j schobberdebonkt zo'n viefig keer op en neer en is dan pas tevreden! En al die tied ligt ik as een watergolf te klotsen, op en neer, heen en weer. Der is dus gien aardbeving, nee, wi'j hebben een katastrofaal verend bedde! Dit kàn niet, hier mut over epraot wörren, hier is de leste slaop nog niet over eslaopen!
De volgende mörn gooi ik het metiene in de groep. Maar: ik stelle mi'j an, zeg hi'j, zo arg is het allemaole niet, zeg hi'j, ik overdrieve, zeg hi'j, ik mut niet zeuren, zeg hi'j, het went wel, zeg hi'j. Ik bin een half ure an het krakelen mit hem, as hi'j eindelijk een vörm van begrip toont: "Deerne, weest bliede, het had veule arger kunnen wezen."
Vraogend kiek ik hem an.
"Ja", vervolgt hi'j grijnzend, "Ie hoeven in ieder geval niet op de grond te liggen, mocht ie niet meer naost mi'j willen liggen."
"Hoezo dan niet?"
"Now, wi'j hebben altied nog dat luchtbedde."
Naar het tekstenoverzicht
