Precies 150 jaar geleden, in juni 1859, verliet de complete bevolking van Schokland het eiland. Nadat een jaar eerder een wetsvoorstel ter ontruiming van Schokland door het parlement was goedgekeurd, moesten de Schokkers, ruim 600 gezinshoofden met hun families, nu elders een nieuw bestaan gaan opbouwen. Hoewel het eiland niet aan de golven van de Zuiderzee werd prijsgegeven, betekende 1859 wel het einde van de bewoningsgeschiedenis van Schokland, die teruggaat tot in de Middeleeuwen.

In de nieuwe publicatie Schokland verlaten. Een reconstructie van de ontvolking in 1859 worden vragen beantwoord: Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Hoe kwam de beslissing om het eiland te ontvolken tot stand, hoe verliep de uitvoering van dat besluit? En niet in de laatste plaats: hoe verging het de Schokkers nadat ze hun geliefde geboortegrond vaarwel hadden moeten zeggen?

De auteurs Bruno Klappe en Wim Veer vertellen dit boeiende verhaal na minutieus onderzoek van de overgeleverde bronnen: ambtelijke correspondentie, rapporten, Handelingen van Tweede en Eerste Kamer en ingezonden brieven en berichten in de pers. Stapsgewijs, bijna van week tot week en van maand tot maand, volgen we het proces dat uitmondde in de conclusie dat de Schokkers moesten vertrekken. Het boek biedt Klappe en Veer de gelegenheid een antwoord te formuleren op misschien de meest cruciale vraag: was er inderdaad sprake van een min of meer gedwongen ontruiming van Schokland? Of kunnen we beter spreken van een collectieve evacuatie, op basis van vrijwilligheid?

Voor het eerst een compleet overzicht, met de juiste toedracht. Met een reconstructie van de bebouwing (1832-1859), alle kadastrale percelen, bouwgegevens, taxatie en ruime schadeloosstelling. Met nooit eerder gepubliceerd beeldmateriaal: alle overgeleverde portretten en alle overgeleverde bidprentjes van geboren Schokkers. Wie ging waar wonen? Alles is te lezen in Schokland verlaten, een gedenk¬boek en een waardig monu¬ment ter nagedachtenis aan een verdwenen bevolkingsgroep.