door Hermen Bomhof (1919-1988)

Deug loont niet

Dät was gien volk um der met op te trekken.
Ze nammen 't met de zeedlijkheid en 't goed fesoen niet nauw,
zo praoten 't därp en zol 't bes wèèn. Ik trokke mien dät an.
Ik ginge niet. 't Was niks veur mien, mär wel veur mien maot Jan,
as jonge muzikant van retketet van hupsakee.
Hee wol op onderzuuk, nooit schuchter en nooit spee1.

Toe Jan weerumme kwamp, van jonge klaore wärm,
had hee van 't slech gezin de dochter an den ärm
en an een kromme stok een haze op de nekke.

 Met enkele kleine spellingwijzigingen overgenomen uit:
Van weerskanten vremp, een keuze uit de gedichten van Hermen Bomhof.
IJsselacademie, Kampen, 1987

1 verlegen