|
april 2009 - Feestelijke Opening |
Door Mineke Mollink
Disse keer et veraal van Mineke Mollink-Bos wöörmee ze de därde pries won in de Literaire wedstried van 2008
Feestelijke opening
Der wödden nog zenuwachtig hen en weer elopen.
Het geluud deu het niet!
'n Jonge man tikken zachies op de microfoon.
"Test één twee. Test één twee."
Heurt jullie miej?
Dut e het?"
Nee dus.
Aaltied hetzelfde met geluud, dacht ze. De wereld zit vol technische hoogstandjes, ma geluud 'n bettien verstarken? Ho maar!
Ziej was an de vrogge kaante. De weg zuken, het vekeer, het vinden van 'n parkeerplaatse, alles had met-ezetten.
Opeens klunk ter 'n oorverdovend en snarpend geluud deur de ontvangstruumte.
"PIAAUWWW."
De paar anwezigen keken verschrikt naor de jongen biej de microfoon. Oh, wat 'n herrie, het gung oe deur marg en been! Iej schrikken oe toch rot!
De jongen kröp aover de groond met 'n lang snoer van het sprekgestuulte. Onder 'n taofel deur naor achteren, naor 'n soort mengpaneel. Jao, der kwam heel wat biej kieken.
Ziej had zich veur de gelegenheid mooi op-edoft. 'n Nieuwe bloese ekoch met 'n raantien kaant en ziede, wel zwart netuurlijk. Ma feestelijk en chique. Helemaole in de stijl van de gevierde kunstenares, die dissen middag tiedens de feestelijke opening van dit luxe gebouw heur pries in ontvangst moch nemmen. Dan zollen de lovende weure van het jury-rapport wödden veureleazen. en het beeld wödden onthuld.
Oh, ziej hoppen ma det het goed zol kommen met het geluud!
'n Man kwam naor binnen den 'n grote bak met bloemen dreug. Zo te ziene waren het aanbiedingsboeketten met vrolijke rode linten der an, die hem links en rechts um het heufd slierten. Hi'j wol zien zwaore last zo gauw meugelijk kwiet en hi'j leup zwaor stampend met kromme bene naor 'n rustige hoek. Ma een vrouwe kwam snel op hem of.
"Nee nee, daor niet, liever daor", wees ze, "daor biej de champagnetoren, det stiet mooi, hè?"
De man strekken ziene rugge. De klant is koning, niedan?
Der waren noe meer mèènsen binnen ekommen en hier en daor groeten ze mekäre met: "Dag, daag", handje umhoog. "Leuk jullie te zien. Alles goed? Mooi gebouw geworden he? Tja wat wil je met zo'n goeie architect."
"Ja ja. spectaculair!"
Het geroezemoes zwöl an.
Uut de luudsprekkers kwam noe klassieke muziek. Het mankement was kennelijk verhölpen.
Ziej had het nog niet edach en daor gong het weer.
"PIAAUWWW.!!!"
De lu keken verschrikt. Pardon, wat gebeurt hier?
'n Man keek van achter 'n gedien ongerust de zaal in en keek op zien horloge.
De bloemenmevrouw maakte 'n geruststellend gebaar en leup naor hem toe. Verleidelijk en sussend streek ze hem aover zien arm, kloppen nog even aover zien schoolder en samen verdwenen ze weer achter 't gedien det net iets te lange achter 'n geluudsboxe bleef stekken en hun innige ofgang iets theatraals gaf. Ja, ja, verantwoordelijkheid schept 'n baand.!
Noe klunk gepaste pianomuziek deur de ruumte en de mèènsen preuten er weer lustig op lös.
"Dag schat, terug uit Venezuela? Wat een ambiance he? Heb je de kaviaarstand gezien?"
"Enig hè, eeenig.!!"
"Diederik komt wat later. Hij heeft eerst nog een borrel met de minis.."
Ziej kon het verder niet heuren, ma dach: wat 'n gezeur, daor zu-j an met mutten doene.
Ziej pakken de folder uut de tasse waorin het gebouw bejubeld wödden.
"De klimaatsbeheersing bleek van 'n uutzonderlijke kwaliteit te wèèn, den waarschijnlijk tot aover oonze greenzen naovolging zol kriegen.!"
Bah, waorumme mos ziej noe opeens dèènken an zwarfkinderen in Oostbloklaanden? Ziej kröpen 's nachts in rioolgaten waor het nog het warmste bleef. Heel aens as biej wichter in de tropen, diej hadden van kaolte gin las, ma stikten bienoa in de hiete dekken van prostitutie. De roes van alcohol en van liemsnoeven gaf ma kort verlichting.
De nerveuze man van zopas verscheen weer op 't toneel naodet hi'j met zien voesten stompend op het gedien de opening had evunden.
"Dames en Heren", sprak hej. "Mag ik even Uw aandacht? Wil de eigenaar of eigenaresse van de zwarte Volkswagen.", er volgden 'n klene stilte waorin zien gezichte ofkeurend betruk,"...met de rode stippen", vervolgden hi'j, "die hier voor het gebouw staat. HET DING willen verzetten? Onze hoofdgast zal op die plek zo dadelijk moeten uitstappen! Ik dank U!"
Hi'j verdween weer achter 't gedien.
Het ding, had e ezeg.
Het ding!
Ziej was zwaor beledigd en dach: iej mochen willen da-j a-j zo aold bint as "det ding", iej ok nog zo hard könt lopen!
Och man, let op oen eigen ding daor achter det gedien. Da-j 'm veural niet fout parkeert. !
Ziej stun nieds op, pakken heur tasse en gung richting uutgang.
A-j gin hoge hakken ewend zint en iej verget deur alle komosie het snoer van de geluudsinstallatie naost oe in de gang, dan maak iej 'n schoever!
Heur bene wollen grotere passen maken dan heur nauwe rökkie ankon en as 'n projectiel scheut ze zichzelf of. Heur vaart wödden steeds groter.
Ziej wödden op-evangen deur 'n grote man den heur lachend aoverène heul.
"Kalm, kalm maar", zèè hi'j. "Haastige spoed is zelden goed!"
"Diederik..", dach ze. "Dit zal Diederik wèèn."
Ziej geneerden zich rot. Dit was wel een ofgang netuurlijk.
Oh, alles was opeens zo ongemakkelijk. Zo uut balans!
Weg wol ze.
Weg van hier, weg van die lu die 't ollemaole zo mooi veur elkaar hebt en straks tevrène van hun champagne zollen nippen!
Scheut heur voet deur de hoge hakken uut?
Leup daor biej de eerste parkeerplaatse de weg al wat onverwachts schuun of?
Dach de chauffeur van de limousine met de hoge gast erin: 'k bin der, 'k laot em mooi uutkulen?
Wiej zal 't zeggen?
De klap kwam ongekend hard an en de kraante schreef de volgende dag:
"Kunstenares ramt Hof-auto."
"Geeft gewonnen cheque aan zwerfkinderen."
"Groot industrieel Diederik H. verdubbelt bedrag.!"
Aover de champagnetoren wödden niet erept.
Ma ach, scharven brachen geluk.
|
 |
|
|
