De sneeuw is amper wegesmolten.
De riep tenauwernood vergaon,
As kleine klökkies blinkend wit
As uut de slaop bin op-estaon.
 
De steelties gruun in ’t iele licht,
Etooid met klingelende klökkies,
En zächies zucht de lentewind,
En vaag bewegen de witte köppies.

De zunne skient deur kale bomen,
En speult et spel met spett’rend licht.
De skaduwen van de struken komen
Tot an de rand wöör et tuinpad lig.

De veugelties veur kolde evlucht,
Bin kwett’rend tussen blad en struken
Weerumme, en ijv’rig zal de vlucht,
Zien voedsel in de ruigte zuken.

Et veurjöör kump, ie kun et zien,
An al wat leeft en gruuit,
Et vliegt en fluit et geurt en kleurt,
Ja, eel de skepping bluuit.

Dik Kasper-van Dijk
 
Van de luistercd Mei in de polder. IJsselacademie, 2006